آخ ٬ وای ٬ آه ٬ به ... زیاد به کارشان می بریم .اصوات را می گویم .صوت هایی که دلیل بر اندوه ٬ شادی ٬ افسوس ٬ شگفتی و سایر حس های درونی ماست وبه قول دستور دان ها یک جمله است چون منظور گوینده را بخوبی به مخاطب منتقل می کند  . در ادبیات نمایشی گفته می شود که استفاده از صوت بهترین راه برقراری ارتباط با تماشاگر است زیرا در بین همه جوامع بشری حس مشترکی را ایجاد می کند .به عبارت دیگر نمایش نامه ای که در آن از صوت بیش از واژه ها استفاده شود ٬ موفق تر است چون واژه ٬ جامعه ی زبانی خاص دارد اما صوت جامعه زبانی خاصی ندارد یا حداقل  جامعه زبانی آن بسیار گسترده تر است .براستی نیز وقتی از زبان نگاه یا اشاره بگذریم ٬ صوت بهتر از هر زبان دیگری حس درونی انسان را منتقل می کند. 

البته باید توجه داشت که حتی در کشور ما نیز در شهر ها و دیارهای مختلف اصوات متفاوتی کاربرد دارد . برای مثال صوت غالب تهرانی ها بویژه زنان تهرانی وا است یا در بابل از صوت اُ.ا "o.a"استفاده

می شود که با توجه به نوع کاربرد به صورت های مختلف ادا می گردد .در زیر برخی از اصواتی که در شهر های مختلف کاربرد دارد و من در در حد توانم پیدا کردم ٬ آمده است.خوشحال می شوم که اگر اشتباه کرده ام تذکر دهید  همچنین اگر دیار شما نیز صوت ویژه ی خود دارد ٬ ذکر نمایید.

 

رشت : او                          aoo

فیروز کوه :آ                        A

بیرجند :ووی                     vuy

کرمانشاه :ای هی             ey.hey

اردبیل : وی                        vi

مشهد :یوک                      yok

همدان :وی                       vey

اراک: هی هی                   hey.hey

ایلام : چا                           chaa   

تبریز :پی                         peei

بابل :اُ. ا                          o.a

کازرون:الل                      alala

فارسان:ووش                 voosh

شهر کرد:پع.ا                   pe.a