| تبليغات | X |
لحظه ای از جمع جدا شدم و روی یکی از رمل های بلند نشستم و به گستره ای که پیش رویم بود چشم دوختم . به آن شنزار وسیع که تا افق کشیده شده بود و هر وزش نسیم٬ دانه های شن را جا به جا می کرد و طرح تازه ای بر کویر می نشاند.اینجا مصر است .دهی در دل کویرمرکزی که قناتی پر آب آن را نگینی سبز در این برهوت کرده است.
تعطیلات نوروز سال گذشته دو روزی را میهمان روزهای آرام و شبهای رمز آلود کویر مرکزی بودم ٬در کنار رمل های کوتاه و بلند و طبیعت بکر آن بی نهایت دست نیافتنی. و امسال دو روزی کلوت های بلند و بی نظیر کویر لوت نگاهم را تازه کردند.
با این که هنوز کوهستان برایم لطف بیشتری دارد و جاذبه های گوناگون آن بیخودانه مرا به سوی خود می کشد اما کویر٬این قهوه ایی بی مرز و انتها نیز وهم گونه است و رؤیایی.
در کوهستان٬ قله ها در مقابل تو سر خم نمی کنند .راحت نمی توانی بر خلوتشان وارد شوی اما وقتی برآستان یکی از آنها رفتی حس می کنی آن قله دیگر مال تو است .با آن آشنا هستی و او تو را به عنوان یک دوست پذیرفته است. شاید برای همین حتی بعضی نشانی از خود بر قله میگذارند و پرچمی یا تابلویی بر فراز آن نصب می کنند .گویی قله ای که تا چندی پیش به آنها اخم می کرد .سرسختی نشان می داد و حتی دست رد به سینه شان می زد اکنون یار غار آنهاست و آنها حق دارند برای همیشه یادی از خود برای او باقی بگذارند.
اما کویر راحت تو را در آغوشش می پذیرد.(با مناطقی چون گندم بریانک کاری ندارم که آن جا اصلا متعلق به موجود زنده نیست که بخواهد برایش آغوش باز کند مثل قله اورست یا k2 که هیچ وقت دوست بشر نخواهند شد و همیشه باید منتظر چهره ی عبوسشان بود .)کویر دست رد به سینه هیچ کس نمی زند ولی با کسی هم سر دوستی ندارد . اگر شش دانگ حواست جمع نباشد و با قطب نما جلو نروی سریع در دلش گم خواهی شد .نه پرچمی نه نشانی حتی جای پایت را لحظه ای بیشتر نمی پذیرد و با وزش یک نسیم آن را پر می کند . پایت را که برروی یکی از کلوت هایش می گذاری با تو به پایین می لغزد.اعتمادی به آنها نیست .
برای من کویر با همه نمادهایش متواضع و صبور٬رمزآلود و خیال انگیز اما سست و بی بنیاد است.
